Ik ben bang dat nuance en empathie zich stil zullen houden

NEDERLAND – Vanavond was er een raadsvergadering over het eventueel plaatsen van asielzoekers in onze gemeente.
Ik kon, als omwonende, spreektijd aanvragen. Die is mij toegekend.
Dit heb ik gezegd:

“Ik zal beginnen met de reden waarom ik spreektijd heb aangevraagd.

Die reden, en ik zal er openlijk voor uitkomen, is angst.

Ik woon met mijn vrouw en 2 jonge kinderen in deze prachtige gemeente. In dit fijne land.
En ik zie op televisie en om mij heen de sfeer veranderen.

Een sfeer waarvan ik alleen maar kan hopen dat mijn kinderen er niet teveel van mee zullen krijgen.

1456630_10201140384255174_1541950850_n
image-3263
Toen ik las over het onderzoek naar eventueel geschikte opvangplekken voor asielzoekers en deze bijeenkomst, zag ik beelden voor me zoals we die hebben gezien in Oranje en Steenbergen.

Mensen die negatief staan tegenover het helpen van medemensen zijn vaak zoveel luider dan mensen die met empathie en de nodige nuance naar de ontstane situatie kijken.

De reden dat ik dan ook spreektijd heb aangevraagd, is uit angst, angst dat alleen negatieve geluiden zich laten horen.
De angst dat nuance en empathie zich stil zullen houden.

Ik ben geboren in Nederland. In een vrijheid en welvaart die bijna nergens ter wereld een vergelijkbare variant kent.

Ik heb hier niets voor hoeven doen, noch heb ik iets bijgedragen aan deze vrijheid.

Ik ben me er volledig van bewust dat ik een geluksvogel ben.
Dat mijn kinderen geluksvogels zijn.

Mijn kinderen. Kleinkinderen van mensen die Indonesië destijds zijn ontvlucht, omdat hun ouders daar hun vrijheid niet meer konden vinden.
Gelukszoekers wellicht.
Maar ik ben dankbaar dat hun zoektocht naar geluk, mij mijn grootste geluk heeft opgeleverd.

Wat ik zeggen wil.

Wij leven in vrijheid.
Maar geeft ons dat het recht om die vrijheid te claimen, voor onszelf te houden, een ander te misgunnen?

Nee.

Niets heb ik ervoor gedaan.
Iemand die met gevaar voor eigen leven, grenzen is overgestoken, zeeën heeft bevaren, kilometers te voet heeft afgelegd. Op zoek naar het geluk dat voor u en mij zo normaal is.
Diegene heeft wellicht meer recht op die vrijheid dan u en ik.

Ik heb er niets voor gedaan.

En hoef er niets, of weinig voor op te geven om die ander diezelfde vrijheid te gunnen.

Ik word bang van de agressieve toon van het debat. Ik word angstig van de manier waarop mensen worden weggezet als minderwaardige mensen.
Mensen die vluchten voor échte problemen.

Op zoek naar geluk.

Ik ben blij dat ik in een gemeente woon die op zoek gaat naar een manier om hulp te bieden.
En daarom heb ik spreektijd aangevraagd.
Om het college complimenten te maken hiervoor.
En ik hoop met heel mijn hart dat de gemeenteraad deze plannen zal omarmen.
Zodat we zoveel mogelijk mensen kunnen helpen. Rust kunnen geven. Een gevoel van thuis. Van vrijheid. Van geluk.

Ik hoop dat mijn kinderen mogen opgroeien in een land, een gemeente, waarin dit normaal is.

Want statistisch gezien zullen zij ook ooit een oorlog mee gaan maken.

korneel_bg1
image-3264
En ik hoop met heel mijn hart, dat er dan ook mensen zullen zijn die hen met open armen vrijheid en geluk zullen gunnen.”

Gast- Auteur : Korneel Evers

(Almelo, 16 juni 1979) is een Nederlands acteur en cabaretier

Met veel liefde en toewijding werkt de JRvS redactie dagelijks aan nieuwe maatschappelijke onderwerpen om deze onder de aandacht te brengen van jullie, onze lezers.

Wij willen een signaal geven aan de maatschappij en tevens jullie de gelegenheid geven ook je verhaal hier op de website te delen.

Heb jij een verhaal die gehoord móet worden, laat ons dit dan weten. We geven jou graag de kans om je verhaal als gast-auteur hier te publiceren!

Meer informatie kun je hier in vinden: http://jouwrechtvanspreken.nl/gast-schrijvers/
%d bloggers liken dit: