Zachte handreiking

De moskee in Vlaardingen
image-2290

De moskee in Vlaardingen

NEDERLAND – Zomaar een berichtje op het internet, de dag na de aanslag in Parijs:

“Nog onbekende daders gooiden een brandende verfbus naar de Al-Hijra-moskee in Vlaardingen, op donderdag rond 03.35 uur in de ochtend. Volgens omwonenden renden na het ontploffing van de verfbus twee mannen weg. Op bewakingsbeelden is een grote vuurbal te zien ter hoogte van de vrouweningang.”

Of elders lees ik:

“Meerdere Franse moskeeën lijken donderdag doelwit te zijn geworden, na de aanslag woensdag op het magazine Charlie Hebdo in Parijs. […] Op verschillende plaatsen in Frankrijk zijn bij moskeeën ontploffingen geweest en schoten afgevuurd.”

De terughoudendheid in het laatste bericht, ook op televisie, is opvallend tussen de overload aan detailjournalistiek. In feite weten we nog helemaal niets zeker, behalve dat er 12 mensen zijn afgemaakt en dat dat met veel misbaar gepaard ging, en dat dat wereldwijd (nou ja, in de westerse wereld) voor grote ophef heeft gezorgd.
cartoon van Khalid Albaih
image-2291

cartoon van Khalid Albaih

Maar gespeculeerd, vinger gewezen en geconcludeerd wordt er volop. Díe hebben het gedaan, en dát is de reden, en dáárom moet er nu toch echt dít uitgesproken worden of juist dáárover gezwegen omdat dat passender zou zijn. En dan ineens wordt er grote terughoudendheid betracht en is de berichtgeving vaag. Is men bang voor kopieergedrag, vergelijkbaar met waarom bij de spoorwegen nooit wordt gezegd dat er iemand voor de trein is gesprongen? Heeft de politietop dwingende omerta-orders uitgedeeld? (“Níet over berichten, anders krijgen jullie nooit meer een primeur!”) Misschien komen we er wel nooit achter.

 

Als ik in het licht van die aanslag foto’s zie van de vermoorde Charlie Hebdo-hoofdredacteur, of van zijn moordenaars in vroeger en vrolijker tijden, dan zie ik jongens. Volgroeide, ondeugende Peter Pan-achtige types met de illusie van eeuwige jeugd nog volop levend.

Frida Kahlo
image-2292

Frida Kahlo

Dan dwalen telkens mijn gedachten af naar hun moeders. Hoe verscheurd die zich nu moeten voelen. Heb je eenmaal een kind gebaard, dan stuitert jouw hart rond buiten je lichaam – elke moeder zal dit prachtige, machtige en machteloze gevoel herkennen. Stuitert het kind de verkeerde kant op, of wordt het kapot gemaakt door anderen, dan scheurt je binnenste open en blijft het pijn bloeden.

Ontploffingen, schoten en explosies. Geweren, oefengranaten, stenen. Sinds woensdag is het rumoerig rond moskeëen. Waar het nog wel stil is bij islamitische panden, is men niet gerust op wat nog komen gaat. In Parijs is een gruwelijke aanslag gepleegd in naam van de islam. Als je de vele berichten op social media mag geloven, moeten alle moslims zich schrap zetten. Ze dienen luid en duidelijk afstand van de aanslag op de redactie van Charlie Hebdo te nemen, maar als ze dat doen wordt dat nauwelijks opgepikt.

Een cassière bij een AH werd door een klant toegebeten waarom ze nog een hoofddoek droeg. Een vrouw die ik vaker tegenkom draagt buiten altijd een hoofddoek en keek vanmorgen aanzienlijk schichtiger om zich heen op straat. Of wat te denken van al die journalisten, tekenaars en cabaretiers, die zich wel drie keer op het hoofd krabben voor ze hun ongezouten mening de wereld insturen.

Op schrille toon roept men dat de nuance nu vermeden dient te worden, dat men zich koest moet houden omdat nu slechts rouw gepast is. Als ik rouw, dan doe ik mijn computer uit, ik brand een kaars en contempleer. Daar val ik verder niemand mee lastig, dat is een zaak van mijn particuliere hart. Kennelijk gebeurt ook dat, in stilte rouwen, tegenwoordig in alle virtuele openbaarheid, en kun je er veel misbaar bij maken.

Gebroken geweertje.
image-2293

Gebroken geweertje.

Ook merk ik, dat veel mensen zich zorgen maken, naast dat ook zij shock en gruwel moeten verwerken en verdriet ervaren. Ze maken zich zorgen om de breekbaarheid van onze vrijheid, hoe makkelijk de vrede die wij hier in West-Europa gewend zijn van tafel geveegd kan worden. Ze zijn bang dat zijzelf als moslim, of hun buren, collega’s, landgenoten die moslim zijn en van elders stammen, hier last mee gaan krijgen: stenen door de ruiten; nóg minder sollicitatiegesprekken.; nare opmerkingen bij de bushalte; een duw bij de kassa; nog strenger deurbeleid in het uitgaansleven. En ik zie gesprekken ontstaan, voorzichtig, aftastend, luisterend in plaats van steeds luider roepend.Dit zachte handreiken lijkt me vruchtbaarder, én sterker, dan alle kalashnikovs en boosheid op een stokje.

Donderdagavond op radio en tv nog nooit zoveel duiders en gasten met een islamitische en middenoosterse achtergrond achter microfoons gehoord en voor camera’s gezien. Rob Oudkerk, Eva Jinek – er wordt eindelijk geluisterd, van gedachten gewisseld. Een verademing. Ik hoop dat dát beklijft.

Bronnen:

http://www.joop.nl/leven/detail/artikel/30262_moskee_bekogeld_in_vlaardingen/
http://www.nu.nl/buitenland/3968517/meerdere-franse-moskeeen-doelwit-aanslag-charlie-hebdo.html

 

 

silvershtar@yahoo.com'
Mirjam: moeder, massage therapeut, liefhebber van poezie en mythologie. Gelijkwaardigheid en dialoog staan hoog in mijn vaandel.
%d bloggers liken dit: