Sterke vrouwen

We leven in een tijd waarin de maatschappij veel weg heeft van een vulkaan die op het punt van uitbarsten staat.

 Vandaag herdenken we het overlijden van de grote Nelson Mandela, vieren we zijn leven en staan stil bij zijn nalatenschap.

Ik voer hier het woord namens MAD Mothers. Wij bekijken anti-apartheid en het vraagstuk van de mensenrechten vanuit het perspectief van de vrouwen. Voor u staat een vrouw van Afrikaanse diaspora, een moeder van Afrikaanse diaspora, een Nederlandse moeder van Afrikaanse diaspora.

Vandaag bestaat MAD Mothers 1 jaar.

Een jaar geleden stonden we met een aantal power house-moeders en –vrouwen op Schiphol te demonstreren bij de daar aanwezige Zwarte Pieten. Toen ik ’s avonds de foto’s van deze succesvolle demonstratie op onze FB-pagina plaatste, raakte ik gechoqueerd door de aanblik van een foto die op dat moment viraal ging.

Het was een foto van Nelson Mandela met een Zwarte Pietmutsje op en het bijschrift hoofdpiet is overleden.

Zoiets kan alleen in Nederland, gebeurde ook alleen in Nederland. Daar waar de hele wereld in rouw was, bleek dat dit niet voor iedereen in Nederland het geval. Nederland, hét land waar Zwarte Piet de ultieme uiting is van Afrofobie.

De reactie van Nederland en vooral ook het uitblijven van daadkrachtige termen van afwijzing vanuit de politiek en andere vooraanstaande lieden, bevestigde iets wat wij allang weten; Zwarte Piet is racisme, is blackfacing, is Afrofobia.

Onze kinderen hebben deze foto’s ook voorbij zien komen, terwijl slechts respectvolle beelden en het geluid van deze charismatische wereldleider het beeld hadden mogen bepalen. Nelson’s lichaam was amper koud of in Nederland verlaagde men zich tot het niveau van framing. Het leek bijna als vanzelfsprekend.

 

Framing

In zijn beginjaren werd Nelson Mandela al weggezet als terrorist, een harteloze man die geen middel schuwde om zijn doelen te bereiken.

Op 6 december 2013 verdrongen de gerespecteerde pers- en opiniemakers elkaar in hun haast om Mandela niet te eren maar te framen. Afrofobie zonder dat ze het zelf doorhadden. Zo bewust geïnstitutionaliseerd, dat zelfs sommige Afrikaanse diaspora het beter doorhebben. Afrofobie is simpelweg de angst, haat of afkeer van de Afrikanen en zij die in diaspora zijn.

the-frame
image-2102
Framing is inmiddels onderdeel geworden van het racismedebat in Nederland. Het woord debat is op zich al een vorm van framing en reduceert een mensenrechtenkwestie tot een mening. Het wordt ingezet om Afrikaanse diaspora de mond te snoeren en een beeld te creëren van angry black vrouwen en mannen.

Al bij de geboorte wordt er onderscheid gemaakt en een dossier gevormd. Dan ook wordt de scheidslijn tussen allochtoon en autochtoon zichtbaar. Aan de allochtone kant bevinden zich geen voorkeursposities. Het dossier kan door iedereen – buiten medeweten en toestemming van de ouders – worden gevoed.

Als je realiseert dat je in een land leeft waar jij en je kinderen niet worden gezien als volwaardige burgers, ben je het jezelf verplicht kritisch te zijn, op te staan en jouw grondrechten en die van je kinderen te verdedigen.

Onbewust zijn we allemaal geconditioneerd en dragen we oogkleppen. Weest kritisch en sta op.

MAD Mothers waarschuwde het afgelopen jaar ouders voor het gebrek aan privacy met betrekking tot de gegevens van hun kinderen. Minister Dekker heeft zijn fiat gegeven aan een grootscheepse en buitenproportionele gegevensuitwisseling tussen scholen en een commerciële partij: de uitgevers. Die verkopen ongetwijfeld de gegevens weer door en dat alles nog steeds op een onwettige basis, want ouders worden niet geïnformeerd of gevraagd. Scholen hebben ook verplichtingen naar Bureau Jeugdzorg.

Wanneer stoppen mensen met te denken dat de suprematisme gebruikende overheid het beste met ons voorheeft? Een overheid die nooit over wij maar altijd over zij praat, zij die met ons mee  moeten doen.

De overheid omvat alles wat zijn bestaansrecht dankt aan geld uit de staatspot, of dit verdient met het in stand houden van racisme.

Ook veel van onze vrouwen van Afrikaanse diaspora zijn onderhevig aan framing. Ik noem hier een paar voorbeelden uit het afgelopen jaar.

  • Yasmina Haifi werd aangesproken op een door haar verstuurde tweet. Daarbij maakte ze gebruik van haar vrijheid van meningsuiting, toch bleef de tweet niet zonder – grote – gevolgen.
  • Ramona Sno is een activist in hart en nieren en zij zet zich onder andere in voor vluchtelingen die in Amsterdam verblijven. Ze is intelligent, welbespraakt en zelfverzekerd en krijgt letterlijk klappen van alle kanten; wit en niet-wit.
  • Phillemona Essed is internationaal beroemd en geroemd om haar baanbrekende werk met betrekking tot racisme, ook het racisme in Nederland. Hier wordt ze echter volledig genegeerd en ook dat is een vorm van framing.

 

Laten we onze dochters en zonen leren dat vrouwen ten opzichte van mannen gelijk behandeld moeten worden. Dit moet doordringen in alle gemeenschappen en in alle lagen van dit land.

 

mad
image-2103
Bovenstaande tekst is een samenvatting van de tekst die Mimi van Mad Mothers heeft uitgesproken bij de
Nelson Mandela remembrance  op 5 december 2014.MAD Mothers NL is een landelijk netwerk voor en door enthousiaste, daadkrachtige, rechtvaardige en strijdbare Moeders en vrouwen die voor de belangen van de allochtone kinderen opkomen. En de zaken benaderen vanuit het perspectief van multiculturele samenleving.

 

Met veel liefde en toewijding werkt de JRvS redactie dagelijks aan nieuwe maatschappelijke onderwerpen om deze onder de aandacht te brengen van jullie, onze lezers.

Wij willen een signaal geven aan de maatschappij en tevens jullie de gelegenheid geven ook je verhaal hier op de website te delen.

Heb jij een verhaal die gehoord móet worden, laat ons dit dan weten. We geven jou graag de kans om je verhaal als gast-auteur hier te publiceren!

Meer informatie kun je hier in vinden: http://jouwrechtvanspreken.nl/gast-schrijvers/
,
%d bloggers liken dit: