I’m a black feminist

we can do it
image-2203
APELDOORN – We kennen verschillende bewegingen. Een daarvan is de vrouwenbeweging. Deze was van voor mijn tijd. Nu heb ik twee moeders, die allebei op hun eigen manier vochten voor een gelijkwaardige plek in de maatschappij. Mijn bruine moeder, die uitgehuwelijkt was en als één van de eerste Hindoestanen in Nederland ging scheiden. En mijn blanke moeder werkte. Vandaag de dag is dat normaal. Sterker nog, vrouwen moeten nu bijna wel werken. Want met één loon is bijna niet rond te komen. Vroeger was dit anders en verdiende het hoofd van een gezin een kostwinnerssalaris, waarmee hij zijn huisvrouw en kinderen goed kon onderhouden. Mijn (pleeg) moeder heeft het wel geprobeerd, thuiszitten en zorgen voor de kinderen. Ze was er alleen niet voor gemaakt. De muren kwamen op haar af. Nee, zij was gemaakt om te werken. Om naast het gezin ook bezig te zijn met andere passies en ambities. In die tijd was dat not done. Vrouwen zoals mijn moeder werden dan ook gezien als slechte vrouwen en moeders. Om dan toch de moed te hebben om te gaan voor dat wat in jouw hart goed voelt, is niet zo eenvoudig. Ik, als dochter, heb daar dan ook grote bewondering voor. Maar, zoals ik al zei: in die tijd was alles anders.

In de 21ste eeuw was feminisme niet meer nodig, dacht ik. Het leek me een beetje overdreven.

Hoe je het wendt of keert, vrouwen kunnen en moeten nu werken, mannen koken en helpen mee bij de verzorging van de kinderen. (Ja, ‘meehelpen’ zou eigenlijk ‘samenwerken’ moeten zijn, maar zover zijn we in veel gezinnen nog niet, we zitten nog midden in dat proces met z’n allen.) Hell!, de metroman is ontstaan omdat mannen zoekende zijn naar hun nieuwe positie. Wij vrouwen zijn niet meer financieel afhankelijk. Als we willen, werken we voor onze centjes en betalen we ons natje en droogje zelf. Bevalt een man ons niet, dan kunnen we gewoon afscheid nemen. Wij zijn niet meer gedwongen om in een relatie te blijven zitten puur omdat wij financieel en geestelijk afhankelijk zijn. Maar we zijn wel verschillend; vrouwen zijn nu eenmaal anders gebouwd dan mannen. Lichamelijk zijn zij vaak krachtiger, dus boodschappen sjouwen wordt meestal nog door de man gedaan.

Nu zou ik erover kunnen beginnen dat we toch nog steeds niet genoeg vrouwen terugvinden op topposities. Of te weinig vrouwen terugvinden op machtsposities, zoals in de politiek. Of dat vrouwen nog steeds door sommige mannen als een stuk vlees worden gezien in plaats van als gelijkwaardige mensen. Er zijn nog steeds seksistische grappen waar de man – uit onzekerheid door zijn nieuwe rol? – heel hard om kan lachen. Dat zou ik allemaal kunnen doen. Maar ik denk dat daarmee wel genoeg mensen bezig zijn om er aandacht voor te vragen. Dus dat ga ik deze keer niet doen. Nee, laten we het eens hebben over black feminism… Hoeveel donkere vrouwen zien wij op machtsposities? Hoeveel donkere vrouwen zien we terug in de politiek? En, nog erger, hoeveel oog is er voor de donkere vrouw en haar leed?

ORPHEO
image-2204
In de #blacklifematters-march op 28 december 2014 liep ik mee met mijn zoon aan mijn zij. Er was een speech over blackwomanmatters geschreven door Jessy de Abreu. Bij een van de zinnen uit haar speech – Naast Michael Brown, overleed Tanika Wilson thuis door dodelijke schoten van de politie met haar baby in haar armen – ging er van alles door me heen. Ik bedacht me dat achter elk donker, mannelijk slachtoffer ook een vrouw, moeder of zus staat. Er zijn donkere vrouwen met hun baby in hun armen doodgeschoten. Donkere vrouwen worden belaagd en worden op straat nageroepen dat ze apen zijn. Donkere vrouwen worden lastiggevallen in de supermarkt met opmerkingen als: Ik dacht dat Zwarte Piet niet meer mocht in de deze winkel. Donkere vrouwen worden als hulpverlener bij sommige deuren geweigerd, omdat men niet geholpen wil worden door een zwarte. De donkere vrouw is vaak niet in trek bij de witte en zwarte man. Zij geeft geen aanzien en status.

Ook de donkere vrouw is slachtoffer van racisme en white supremacy, én van seksisme.

Naamloos
image-2205
In de meeste documentaires is er – zoals ook het geval is in de indrukwekkende documentaire Zo zwart als roet – vrijwel alleen oog voor donkere mannen.Vaak worden vrouwen niet gevraagd naar hun verhaal, worden donkere vrouwen überhaupt niet geïnterviewd. Toch zijn er wel terdege donkere vrouwen met een verhaal, maar worden er voor de debatten op tv toch steeds weer mannen uitgepikt. Dit geldt evenzogoed voor de antiracismebeweging. Dat deze vrouwen bestaan, bewees Gerda Havertong jaren geleden al in Sesamstraat, waar zij liet weten dat Zwarte Piet niet zo leuk is. Andere aansprekende voorbeelden zijn bijvoorbeeld Silvana en MAD Mothers. Deze vrouwen strijden vol overgave en zetten zich 200% in. Toch krijgen zij niet het predikaat ‘moedig’ opgeplakt, maar ziet men ze vooral als erg lastig. Tekenend daarvoor is een uitspraak van Patty Brard over Silvana, die stelt dat het een leuke vrouw is zolang je het niet met haar over Zwarte Piet hebt. ‘Dan is ze zó fanatiek!’

Donkere vrouwen met een mening worden vaak neergezet als angry black women, waar onze blanke zusters in de beweging worden geprezen om hun moed.

Begrijp me alsjeblieft niet verkeerd, want ik waardeer de inzet van iedereen in de strijd om gelijkwaardigheid evenzeer! Maar meer donkere vrouwen zouden de schroom van zich moeten afwerpen en als vrouwelijke ervaringsdeskundige ook het podium moeten betreden en daar de voortrekkersrol op zich nemen. De leiders binnen deze beweging zouden de mannen EN vrouwen moeten zijn die dit leed (hebben) doorstaan.

SPEAK
image-2206
Wat mij altijd opgevallen is als we het hebben over donkere vrouwen: dat men voor en over ons praat en dat dat dan vaak in bewoordingen gaat als: Ze worden gedwongen een hoofddoek te dragen of Zij is een alleenstaande moeder, ach wat zielig. De maatschappij bepaalt voor deze vrouwen hoe iets voor hen is en wat voor waarde eraan wordt gehecht. Sommigen presteren het zelfs om zich daarna als vrouwenbeschermer in de strijd te gooien. De vrouw die gemaakt is in de hoofden van mensen. De vrouw die misschien helemaal niet bestaat, omdat men niet de moeite neemt om met ze te praten en om hun mening te vragen.

Ik kon mijn tranen bijna niet meer bedwingen. Want ik besefte toen pas, dat ook ik slachtoffer ben van wat mijn zoon heeft meegemaakt.

Dat ik als moeder door een hel ben gegaan toen mijn zoon om zijn kleur werd bedreigd met een mes. Dat ik intense pijn heb gehad, elke dag dat ik mijn zoon zag huilen en hoorde zeggen dat hij niet meer wilde leven als hij niet blank kon zijn. Dat ik doodsangsten in de nacht had dat hij zelfmoord wilde plegen en telkens naast me keek of hij er nog wel was. Ik was, nee, ik ben ook slachtoffer! Ook van alle keren dat ik zelf ben gediscrimineerd, weggestuurd als hulpverlener om mijn kleur of voor Zwarte Piet, aap en vieze zwarte ben uitgemaakt… Alle keren in mijn leven dat mensen, wanneer ze me ontmoetten, eerst mijn huidskleur zagen, daarna een vrouw en als laatste – als ze daar nog moeite voor wilden doen – pas mij. Nee, feminisme is niet iets uit het verleden. NEE, feminisme is vandaag de dag nog hard nodig! Vanaf vandaag ben ik een black feministnow what!?

b f
image-2207

 

Oprichter van echte liefde kent geen kleur , Jouw Recht van Spreken, en Sterke Vrouwen . Ik ben politiek actief. En ervaringsdeskundige op verschillende vlakken.
Ik merk dat steeds meer mensen een label krijgen en slachtoffer worden van de vooroordelen en oordelen van de maatschappij of door andere mensen. Hier wil ik tegen strijden. Ik kom op voor jouw en mijn recht!
%d bloggers liken dit: