Ik dacht 24 uur lang aan de dood

 

tumblr_md3f1nSibz1rkxl1vo1_500_large
image-1835
NEDERLAND – Een ontslagbericht zorgde voor een omslag in mijn leven, wat was ik verdrietig. Niet zo vreemd als je bedenkt dat ik mij net had laten omscholen. Mijn baan in de zorg was onmogelijk geworden, na ziekte mocht ik geen onregelmatige tijden meer werken. Drie jaar had de studie geduurd, een flinke klus was met ons jonge gezin. Wat genoot ik als activiteitenbegeleidster, werk dat mij op het lijf geschreven leek. Fluitend ging ik er naar toe. Een maand lang zat ik te huilen om mijn ontslag. Mijn partner begon zich zorgen te maken. Een crisisdienst kwam langs en stelde de diagnose: “ernstige depressie”. Die keer mocht ik kiezen: een vrijwillige opname of gedwongen, een opname zou het sowieso worden.

 

Het was het begin van een vreselijke periode.

Van een vrolijke moeder gleed ik af naar iemand die het leven niet meer zag zitten. De deskundigen gaven steeds meer medicatie en ik…. werd alsmaar zieker. De opnames volgden steeds sneller op elkaar. Politie en ambulances stonden regelmatig voor de deur. De taferelen waren afschuwelijk: In een ambulance met mijn handen op mijn rug geboeid op een brancard. . .Met regelmaat werd ik gedwongen opgenomen, soms in een isoleercel met gedwongen medicatie. Mijn leven, het was een hel geworden. Meerdere malen probeerde ik uit dit leven te ontsnappen.

Uiteindelijk dacht ik bijna 24 uur per dag aan de dood. Ik voelde mij enkel een belasting voor mijn omgeving en wilde hen dit leed besparen, daarom koos ik voor mijn dood.

Die pogingen mislukten… De professionals hadden ondertussen besloten mij niet meer op te nemen, hoe kritisch de situatie ook zou zijn. Zij hadden gezien dat een opname het van kwaad tot erger maakte… Opnames zorgden bij mij voor extreem veel stress met alle gevolgen van dien.

201103230827-1_960000-belgen-slikken-antidepressiva
image-1836
Na jaren van ernstige depressiviteit vond ik bewezen dat alle medicatie: antidepressiva, antipsychotica, lithium, lorazepam e.d. niet zinvol was. De psychiater was tegen afbouwen, dat was niet bespreekbaar. Men vertelde mij dat ik die pillen hard nodig had. Zonder iemand wat te vertellen begon ik langzaam af te bouwen. Rust probeerde ik via meditatie te vinden. Na een “zit” kreeg ik een ingeving dat ik magnesium nodig had. Zoiets had ik nog nooit ervaren en nog vreemder was dat ik naar een winkel ging en een potje kocht. Van verschillende verbinding of de werking van magnesium wist ik niets maar ik kwam thuis met een potje magnesiumcitraat! Een verbinding die tot de top bleek te horen van goed opneembare vormen. Zonder verwachtingen begon ik te slikken … Opmerkelijk want ik wilde juist van allerlei pillen af en toch begon ik iets nieuws te slikken. Na verloop van tijd merkte ik dat ik mij weer kon concentreren, de inhoud van teksten drong opeens tot mij door… Een wanhopige zoektocht naar informatie omtrent afbouw van psychomedicatie op het internet werd beloond. Met de gevonden informatie kon ik op een verantwoorde wijze afbouwen! Van de deskundigen hoefde ik niets meer te verwachten.

Mijn energie nam al snel toe, van een oud gebogen vrouwtje voor wie elke stap te veel was begon ik weer dingen te ondernemen.

Paniekaanvallen bleven weg. De overgevoeligheid voor licht en geluid verdwenen als sneeuw voor de zon. Van een bestaan waarin ik iedereen afwees, begon ik contact te maken. Mijn bloeddruk daalde. Het plezier in eten bereiden nam toe en zo begonnen we met een verantwoord voedingspatroon. Van kant en klaar maaltijden uit de magnetron veranderde dit in biologische groenten. Suiker, koffie, zwarte thee en frisdrank werden uitzonderingen. Ik zou kunnen vertellen welke verschijnselen er plots nog meer verdwenen maar dat zou een lange lijst worden. Het belangrijkste was dat mijn humeur veranderde en het leven weer de moeite waard werd. Mijn dochter zegt dat zij een andere moeder terug heeft gekregen. Ondanks dat de afbouw soms zwaar was en ik daar geen hulp bij kreeg werd het leven steeds beter.

Ik begon mij te verdiepen in het wonderlijke mineraal magnesium dat mijn leven zo’n positieve omslag had gegeven. Ik viel van de ene verwondering in de andere, bijna mijn hele ziektegeschiedenis leek op te hangen te zijn aan een magnesiumtekort. Van angst, beenkrampen tot zwangerschapsvergiftiging en heel veel letters/symptomen daartussenin. Wat een leed had voorkomen kunnen worden wanneer er ooit een arts was geweest met verstand van magnesium…

Ik herinner mij nog een consult waar de psychiater mij hardop zat te beschrijven. Nu weet ik dat het een duidelijke beschrijving was van iemand met een magnesiumtekort. Hij beschreef mijn in elkaar gebogen houding met gebalde vuisten, op elkaar geklemde kaken en iedere spier die tot het uiterste gespannen was. Mijn schrikreactie op elk geluidje, de ogen die alle kanten opschoten etc. Wanneer hij verstand had gehad van magnesium was het anders verlopen…

Mijn leven is veranderd van de hel in de hemel. Nu gebruik ik dagelijks magnesiumolie waar ik mij van top tot teen mee insmeer, via de huid blijkt magnesium goed te worden opgenomen.

Ik heb even gedacht dat ik na een bepaalde tijd kon stoppen. Zonder mijn partner in te lichten stopte ik er mee. Na een á twee weken vroeg mijn man of ik het spul nog gebruikte… Bij het in slaap vallen had hij gemerkt dat mijn spieren weer gespannen waren en soms al weer verkrampten… Nu weet ik dat er geen voorraadje magnesium wordt aangelegd. Kennelijk heb ik dagelijks extra magnesium nodig. Met liefde smeer ik mijn huid dagelijks met magnesiumolie. Bij extreme stress is neem ik als extraatje een magnesium voetenbadje. Magnesium is een mineraal dat bij stress door het lichaam verslonden wordt. Bij een magnesiumtekort heeft een mens meer last van stress, zo kwam ik ooit in een vicieuze cirkel. Iedere week verbruiken wij in ons gezin een kilo ongebrande, ongezouten noten, de schaal staat altijd op tafel. Heerlijk vinden wij dat en de prettige bijkomstigheid is dat noten veel magnesium bevatten, zo schroeven wij ons magnesiumgehalte verder op.

Wat ben ik dankbaar dat ik eigen-wijs werd en naar mijn eigen gevoel ging luisteren. In januari 2013 nam ik met duffe ogen het besluit dat verdere behandeling met medicatie voor mij zinloos was, het leven was voor mij voorbij… Nu het bijna 2015 is ben ik zo dankbaar voor mijn besluit en “mijn ontdekking” van magnesium. ’s Morgens sta ik met pretoogjes op smeer mij helemaal in met magnesiumolie en geniet van alles wat ik nu mag/kan meemaken.

Voor mij is magnesium mijn “witte goud” wat ik voor geen geld in de wereld meer kwijt wil raken. Het zou het allerlaatste zijn wat ik zou inleveren…

1553061_10200597083968163_946415077_o
image-1837
Gast-auteur : Cora Prast

Zij doet mee aan

Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Hier kunt u op haar stemmen.

Oprichter van echte liefde kent geen kleur , Jouw Recht van Spreken, en Sterke Vrouwen . Ik ben politiek actief. En ervaringsdeskundige op verschillende vlakken.
Ik merk dat steeds meer mensen een label krijgen en slachtoffer worden van de vooroordelen en oordelen van de maatschappij of door andere mensen. Hier wil ik tegen strijden. Ik kom op voor jouw en mijn recht!
,
%d bloggers liken dit: