Weekendspecial: Sunita Biharie’s recht van spreken

profielfoto
image-1832
Racisme en discriminatie zijn er altijd geweest in mijn leven. Het enige wat de discussie heeft veroorzaakt is dat men het is gaan uiten in de sociale media. Hierdoor voor een groter publiek zichtbaar is geworden. Dit heeft bij mij tot een pijnlijk besef geleid hoe verschillend de condities in dit land zijn waar je in opgroeit. De kloof is heel groot. Een kind met een donkere kleur wordt in dit land geboren met racisme. Een moslimbaby heeft meteen met een hele hoop islamofobie te maken. Het systeem waarin deze kinderen worden geboren maakt al meteen onderscheid.

 

 

Wie ben je en wat is je rol bij ‘Jouw recht van spreken’?

Ik ben gewoon een persoon uit de samenleving. Net zoals jij en alle andere mensen. Het verschil is dat ik op jonge leeftijd al in aanraking bent gekomen met racisme en discriminatie. Dat is niet bij iedereen zo. Gelukkig zijn er ook mensen die het ‘geluk’ hebben dit niet van kind af aan ervaren te hebben. Ik dus een moeder, dochter, werknemer, vriendin , vrouw en op dit moment een dertiger. Ik ben een van de oprichters van ‘Echte liefde kent geen kleur’, ‘Echte liefde omarmt kleur’ en ‘Jouw Recht van Spreken’.

Wat was de reden om deze site op te starten?

Wat mij stoort aan onze samenleving is het eenzijdige geluid wat overal een podium krijgt. Zo stond er jaren geleden groot in alle media “Marokkanen hebben een buschauffeur bedreigd”. Het was voer voor alle mensen die konden zeggen “zie je wel!” Later bleek dit helemaal niet om Marokkanen te gaan maar om Hollandse autochtonen. Begrijp me niet verkeerd. Het zou mij echt aan mijn reet roesten wat voor afkomst iemand heeft. Want fout is gewoon fout. Maar helaas denkt niet heel Nederland zo en vindt men het maar al te belangrijk om bij fouten vooral te benadrukken dat het een allochtoon was, als het even kan! Want toen het autochtonen bleken te zijn, heeft de media dit niet groot uitgemeten. En dit stoort mij! Dan maar eigen media maken. Vandaar de site!

De laatste jaren lijkt verborgen racisme in Nederland steeds zichtbaarder te worden. Veel mensen geven aan dat de discussie over ZP hier de oorzaak van is. Hoe kijk jij hier tegenaan en wat moet er gebeuren om racisme en discriminatie aan te pakken?

Racisme en discriminatie zijn er altijd geweest in mijn leven. Het enige wat de discussie heeft veroorzaakt is dat men het is gaan uiten in de sociale media. Hierdoor voor een groter publiek zichtbaar is geworden. Dit heeft bij mij tot een pijnlijk besef geleid hoe verschillend de condities in dit land zijn waar je in opgroeit. De kloof is heel groot. Een kind met een donkere kleur wordt in dit land geboren met racisme. Een moslimbaby heeft meteen met een hele hoop islamofobie te maken. Het systeem waarin deze kinderen worden geboren maakt al meteen onderscheid.

Neem bijvoorbeeld de woorden ‘allochtoon’ en ‘autochtoon’. Allochtoon betekent niks anders dan ‘jij zal nooit in je leven een autochtoon worden’.

Autochtoon betekent in de praktijk een ‘echte Nederlander’. Daarnaast geeft wit Nederland zichzelf een schouderklop: “Wij zijn tolerant”.

Wat is er goed aan tolerant zijn als dit niks anders betekent dan “Ik laat jou met rust als je doet wat ik wil”?

Integratie is altijd eenzijdig geweest. De allochtoon moet zich aanpassen aan de autochtoon. Waarom? We zijn allemaal mensen. Er bestaat niet zoiets als ‘vooroudersrechten’. Dat zou namelijk in strijd zijn met de mensenrechten, waarin elk mens gelijkwaardig is en elk mens recht op zijn menswaardigheid heeft.

Nederland is in mijn ogen niet tolerant, maar vooral arrogant geweest, door te zeggen: “Ik heb de wijsheid in pacht. Ik ben perfect en hoef me niet aan te passen en te leren van jou. Maar jij moet naar mij luisteren en mijn manier van doen overnemen”.

Op de vraag wat moet er gebeuren is mijn antwoord: men moet leren naar zichzelf te kijken. Je bent werkelijk geweldig als je je hand in eigen boezem durft te steken, je fouten durft toe te geven en je fouten durft te herstellen. Begin met het hanteren van art 1 van de Grondwet.

En stap twee: bied je excuus aan. Leer en luister van mensen die je in het systeem altijd weggezet hebt als tweederangburgers. Geef het goede voorbeeld: benoem gedrag en niet iemands geloof, afkomst, kleur of stempel.

indiaan
image-1833
En stap drie: leer mensen de waarheid! Zo vaak zeggen mensen: “Je bent hier zelf naar toe gekomen”. Nou NEE, je kan er niet meer naast zitten! Ik ben een product van het koloniale Nederland. Ik heb Indianenbloed. Indianen, die door de Hollanders zijn vermoord, verkracht en vernederd. Ik heb India’s bloed die door de Hollanders onder valse voorwendselen als dwangarbeiders zijn misbruikt, verkracht en vermoord. Mijn zoon heeft Afrikaans bloed, van Afrikanen die 400 jaar als slaaf op gruwelijke wijze zijn verkracht, vermoord en mishandeld. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Dus nee, ik ben niet zelf hierheen gekomen. Sterker nog, als men besef van de geschiedenis zou hebben, zou nederigheid op zijn plek zijn. Er gaat momenteel een golf marokkanenhaat door dit land. Weten al deze mensen dat Marokkanen gevochten hebben in de Tweede Wereldoorlog voor hun vrijheid? Wederom: als men dit weet, zou een beetje nederigheid op zijn plaats zijn. En zo zijn er nog heel veel feiten die men zou moeten weten. Onderwijs, daar begint het!

De site en groepen zijn online manieren om mensen te bereiken en van zaken bewust te maken. Wat doe je in real life om mensen bewust te maken van discriminatie en racisme?

In real life probeer ik nergens meer te slikken en weg te kijken als het om racisme en discriminatie gaat. Dat klinkt trouwens makkelijker dan dat het is; ik kom hierdoor in veel confrontaties en conflicten terecht. Confrontaties met (schoon-)familie, mensen waarvan ik dacht dat het vrienden waren, collega’s, scholen van mijn kinderen , buren etc. Toch ga ik de confrontatie aan, ook al besef ik me dat ik daardoor soms echt gehaat wordt. Maar ik besef dat als ik niks doe, als wij allemaal niks doen, dat we dan het probleem doorschuiven naar onze kinderen en kleinkinderen. Dat wil ik niet! Ik heb mijn zoon als kind horen zeggen “mama ik wil niet meer leven als ik niet blank kan zijn”. NO WAY dat ik het trek als mijn kleinkinderen hier ook doorheen zouden moeten gaan later. Niet één kind hoort hier doorheen te gaan .De tijd van wegkijken is voorbij voor mij. Verder ben ik ook actief bij de SP en zullen we daar een meldpunt gaan starten voor onder andere racisme en discriminatie.

Heb jij ‘helden’, dus personen die je als voorbeeld ziet?  Wie zijn dat en wat heb je van ze geleerd?

we-all-can-do-it
image-1834
Mijn twee grootste helden zijn mijn twee moeders. Mijn biologische mama was uitgehuwd. Zij wilde niet trouwen, maar moest dit met mijn vader. Mijn vaders heeft mij en mijn zus vanaf jonge leeftijd mishandeld, waarop mijn moeder is gescheiden van hem. Dit is iets wat in die tijd echt niet mocht en kon binnen die cultuur. Zij is echt een Queen! Een echte strijder. Tegen alle stromingen in heeft zij gedaan wat goed was voor haar kinderen. Zij heeft me altijd gezegd: “Niemand is jouw baas. Jij bent een prinses en jij beslist!” Helaas is mijn moeder overleden toen ik 14 was. Maar haar les is altijd bij me gebleven en zal voor altijd bij me blijven. Haar onvoorwaardelijke liefde voor haar kinderen dat draag ik altijd mee in mijn hart.

Mijn witte pleegmoeder is mijn andere held. Zij was één van de eerste vrouwen die ging werken. Velen in die tijd zagen moeders die werkten als slechte moeders. Nou, zij is verre van een slechte moeder. Ook in de zwartepieten-discussie en in de strijd tegen racisme vind ik haar krachtig aan mijn zijde. Ze hoeft dit niet te doen, maar doet het toch!

Opgevoed door twee krachtige vrouwen .. dan krijg je een kind zoals ik 😉

 

Wat zijn je dromen/wensen voor de toekomst?

1456630_10201140384255174_1541950850_n
image-1835
Mijn droom is dat mijn zoon als die groot is met zijn kinderen leven in een wereld waarin zij beoordeeld worden op wie ze zijn. Dat ze niet gezien worden als kleur of afkomst. Mijn droom is dat iedereen gelijke kansen krijgen, ongeacht je geloof, afkomst of kleur. Dat het niet meer een voorrecht is om wit te zijn in deze samenleving. Mijn droom is dat niet één kind meer zonder brood naar school hoeft te gaan. Of dat een kind niet op sport kan, omdat hij geboren is bij ouders die onder de armoedegrens leven. Mijn droom is dat geld je niet veel meer kansen mag geven op goed onderwijs of op basisbehoeften. Mijn wens is dat elke kankerpatiënt de beste behandeling krijgt en niet dat dit alleen voor rijke mensen weggelegd is. Mijn wens is dat ouderen gedragen worden door deze samenleving in plaats van weggestopt te worden in een donker hoekje. Ik wens vooral heel veel wijsheid , empathie en solidariteit voor 2015.

 

Lees ook:

Mama ik wil niet meer leven

Als ik WIT was geweest… White Privilege

Donkere paspoppen als zwarte piet op een basisschool

Oprichter van echte liefde kent geen kleur , Jouw Recht van Spreken, en Sterke Vrouwen . Ik ben politiek actief. En ervaringsdeskundige op verschillende vlakken.
Ik merk dat steeds meer mensen een label krijgen en slachtoffer worden van de vooroordelen en oordelen van de maatschappij of door andere mensen. Hier wil ik tegen strijden. Ik kom op voor jouw en mijn recht!
,
%d bloggers liken dit: