Oma Piet “voor kinderen maakt het niet uit”

zw
image-1640
SCHIEDAM – Ik was 19 jaar, had verkering en mijn vriend speelde voor Sinterklaas. Hij en zwarte piet moesten op een zaterdag diverse bezoeken afleggen. Ik had net mijn rijbewijs en zou de chauffeur zijn en het leek toen een goed idee om dat dan maar als piet te doen.

Roepende kinderen van pepernoten voorzien en strooien lukte prima. Maar verder?  De domme pias uithangen? Spreken met een raar accent? Het voelde niet goed en het lukte me niet. Dit nooit meer was mijn conclusie.

 

 

 

 

Het is 45 jaar later. Heel veel verhalen over nare zwartepiet-ervaringen las en hoorde ik het afgelopen jaar en de kwartjes vielen rinkelend naar beneden.

oma piet 001
image-1641
Een prentenboek over alternatieve pieten trok mijn aandacht en ik schafte het aan. Als vrijwilliger kom ik (als we niet op reis zijn) nog meerdere keren per week op mijn oude school en als ik een oud-collega voorstel om “De Pieten maken het bont” voor te komen lezen verzint hij ter plekke dat ik dat wel als piet kan doen.

Dus zo hijs ik me na 45 jaar weer in een pietenpak. Met de schmink ben ik gauw klaar, alleen wat zwarte “roetvegen”  op wangen en neus en klaar. Pet op mijn grijs-witte koppie zonder pruik en oma piet kan gaan voorlezen. Het voelt goed, ik hoef niet de pias uit te hangen en geen raar stemmetje of accent te gebruiken, wat een verademing.

Als ik opkom zingen de kleuters: “Hee, zeg piet, wiedewiedewiet”. Omdat het podium aan de trap naar boven grenst moet ik even wachten met voorlezen tot er nog wat groepen voorbij zijn. Dat geeft de kleuters de kans om mij eens uitgebreid te bestuderen en er zijn er een paar die me vertellen dat ik “nep” ben. We (de leerkrachten en ik) refereren aan het Sinterklaasjournaal waar verteld is dat iedereen piet kan zijn. Je moet een pietenpak hebben, door de schoorsteen kunnen en iets bijzonders (een kunstje) kunnen. Ik vertel over die vieze stinkende schoorsteen waar ik doorheen moest (vertel er direct bij dat het zo vies was dat ik dat nooit meer doe). Het pietenpak heb ik aan en mijn kunstje is: “Voorlezen”.

Grappig is dat als ik vraag wat zij denken dat ik goed kan, ik als antwoord krijg: “Pepernoten geven” en als die optie het niet blijkt te zijn, “Cadeautjes geven”.

oma piet 015
image-1642
Dan komt het boek en dat gaat erin als koek. De grapjes van de rijmpieten zijn nog een beetje moeilijk, alleen het scheetje van Greetje geeft algehele respons. Op de foto’s later zie ik hoe aandachtig veel kinderen zaten te luisteren. Na afloop van het verhaal krijg ik applaus en voor ze zwaaiend en “oma piet” scanderend vertrekken  komt er nog menigeen even aan de roetvegen op mijn wangen voelen, geen kind praat meer over nep.

 

In de 3 groepen zijn de kleuters de andere dag nog niet uitgepraat over oma piet. Van ouders zijn er geen reacties gehoord terwijl een aantal ouders wel geprotesteerd heeft toen ze hoorden dat er anders gekleurde pieten met Sint mee zullen komen.

Voor kinderen maakt het niet uit zo blijkt, ook van een “nep”piet willen ze wel cadeautjes en pepernoten.

 

te
image-1643
Gast-auteur:
 Teja Schrijver
Teja Schrijver heeft jarenlang ervaring als juffrouw in het basisonderwijs.

Ben je nieuwsgierig naar haar ervaringen en verhaal? Lees dan gauw verder op :

‘Tradities moeten niet Kwetsen’

Onderwijs is racismevrij nu. Toch?

 

 

Met veel liefde en toewijding werkt de JRvS redactie dagelijks aan nieuwe maatschappelijke onderwerpen om deze onder de aandacht te brengen van jullie, onze lezers.

Wij willen een signaal geven aan de maatschappij en tevens jullie de gelegenheid geven ook je verhaal hier op de website te delen.

Heb jij een verhaal die gehoord móet worden, laat ons dit dan weten. We geven jou graag de kans om je verhaal als gast-auteur hier te publiceren!

Meer informatie kun je hier in vinden: http://jouwrechtvanspreken.nl/gast-schrijvers/
%d bloggers liken dit: