De ‘anderen’, dat zijn alle ‘anderen’

We_Can_Do_It!
image-1437
NEDERLAND – Dit verhaal mag beschouwd worden als mijn #pietmakeover. Want de agressie van sommige mensen met een pro-zwartepieten-standpunt doet me denken aan de reacties die mijn eigen strijd kenmerkten.

Anja Meulenbelt vergeleek deze agressie met de reacties op het feminisme tijdens de tweede feministische golf: “Ook daar overschreden wij feministes zonder dat van te voren te hebben bedacht de grenzen van de gender rangorde, door de posities in te nemen die voor die tijd het privilege waren van mannen.” 

Over zwart/wit bondgenootschap (1)

 

 

Mijn verhaal over de ervaringen in de homo-lesbische emancipatiestrijd in de jaren ‘80

 

gay
image-1438
Nederland is inmiddels gewend aan de jaarlijkse Gay-parade in de Amsterdamse grachten. Verschillende organisaties en politieke vertegenwoordigers verdringen zich om ook op een boot te zitten om te kunnen tonen dat zij de emancipatie van LHBT’ers (lesbiennes, homo’s, biseksuelen en transgenders) van harte toejuichen. Dat is niet altijd zo geweest. Integendeel, de emancipatie va de LHBT’ers bracht veel agressie teweeg. Agressie, daarmee maken alle ‘anderen’ kennis die de straat opgaan om voor gelijke behandeling op te komen.

Mijn lief en ik liepen in 1982 mee in de demonstratie op Roze Zaterdag in Amersfoort. De voorhoede van de demonstratie werd aanvallen door een groep jongeren. Het geweld gonsde door de hele stoet. Wij bevonden ons achteraan en liepen gelukkig geen klappen op, maar iedereen was ontdaan. We gingen na afloop niet mee feesten in de Flint, maar naar huis.

Op het station liep een groep jonge mannen op ons af, de testosteron was van gezichten en lichaamshouding af te lezen. Het was een grimmige, bedreigende situatie. Ik wist intuïtief dat niet ik, maar mijn lief aangevallen zou worden, want ik zag er vrouwelijk, en zij zag er in de ogen van dat soort lieden nogal mannelijk uit. Ik heb toen mijn paraplu stevig in mijn vuist genomen en ben voor haar uit gaan lopen. Ik was zo vervuld van de mij beschikbaar adrenaline dat ik die gasten finaal buiten westen zou kunnen slaan. Ik kan het nog voelen als ik dit vertel. Ze weken uiteen en we liepen door, hun vuile blikken prikten in onze rug.

 

In een speech een tijdje geleden zei ik dit over ‘de ander’: “De ‘ander’ is doorgaans geen lid van de dominante groepering in de samenleving.

 

Leden van deze dominante groepen dichten zichzelf intrinsiek de taak toe de norm te stellen. De ‘ander’ mag meedoen als deze zich aan hun norm aanpast. De ‘ander’ wordt getolereerd, maar moet het niet te bont maken. Het ‘andere’ mag niet in de weg staan, niet krabben aan het eigene, niet confronteren en tot nadenken zetten, niet tornen aan wat voor hen vaststaat. Dat is dan ook de makke van tolerantie: het is de dominante groep die bepaalt hoe ver die gaat en wanneer het weer ophoudt. En vaak zijn wij zowel ‘de ander’ als lid van de dominante groep. Zoals ikzelf lesbisch ben en vrouw, en ook wit.”

Uit Wikipedia: De Roze Zaterdag op 26 juni 1982 in Amersfoort liep uit op rellen. De ruim 4.000 deelnemers maakten een ernstige confrontatie met conservatieve jongeren mee, die de demonstratie met eieren en stenen bekogelden en De Flint, waar het slotfeest werd gehouden, urenlang omringden, waardoor zelfs taxichauffeurs geen klanten bij De Flint durfden af te halen. Naar aanleiding hiervan begon het COC gesprekken met het kabinet die uitmondden in homo-emancipatiebeleid vanuit de Rijksoverheid en in de aanstelling van een minister die optreedt als coördinerend bewindspersoon voor homo-emancipatiebeleid.

 

Gast-auteur: Anne Swart (1951)

anne-259x300Met lesbische hulpverleensters en therapeuten leerden we met en aan elkaar hoe onze positie van ‘de ander’ zijn onze levens bepaald had en onze minds gevormd. In krachtige, mooie zin, en in onze kwetsbaarheid. Ik hield er lezingen over en publiceerde – ook samen met anderen – artikelen. De geschiedenis van deze lesbisch specifieke hulpverlening staat beschreven in ‘Vrouwenhulpverlening 1975-2000’ in het hoofdstuk ‘Dit is de vrouw met wie ik probeerde te praten’, van mijn hand

Met veel liefde en toewijding werkt de JRvS redactie dagelijks aan nieuwe maatschappelijke onderwerpen om deze onder de aandacht te brengen van jullie, onze lezers.

Wij willen een signaal geven aan de maatschappij en tevens jullie de gelegenheid geven ook je verhaal hier op de website te delen.

Heb jij een verhaal die gehoord móet worden, laat ons dit dan weten. We geven jou graag de kans om je verhaal als gast-auteur hier te publiceren!

Meer informatie kun je hier in vinden: http://jouwrechtvanspreken.nl/gast-schrijvers/
%d bloggers liken dit: