Weekendspecial: Quinsy Gario’s recht van spreken…

image-892
NEDERLAND – Over schouderklopjes en framing. We hebben het punt bereikt dat witte mensen zichzelf schouderklopjes geven over de voortgang van de Zwarte Piet discussie. Wanneer  structureel ruimte wordt gegund in het publieke debat aan verontwaardigde witte mannen die het recht claimen om feiten te blijven bevragen, is de ongelijkwaardigheid tussen de deelnemers aan het debat aangetoond. De stemmen van de voorstanders voor een inclusief feest worden gedempt zodat de witte gevestigde orde alleen zichzelf hoort. Daardoor zie je ook meer stukken waarin men zichzelf een schouderklopje geeft voor de inzichten die zogenaamd op een neutrale afstand zijn voortgekomen. Hierbij wordt het werk van zwarte mensen en anderen systematisch gewist. De weigering van dit stuk door de Volkskrant is daar een mooi voorbeeld van.

 

Tinkebell en Burgemeester Van der Laan als white saviours

image-893
Een ander voorbeeld is dat een keer tijdens een discussie over mijn toon in het Zwarte Piet debat door kunstenaar Katinka Simonse, Tinkebell, zonder ironie werd gevraagd wat ik ooit had gedaan voor mijn zwarte medemens. Zij meende dat haar eigen vrijwilligerswerk haar het recht gaf om aan te geven wie wel en niet juist handelde voor hulpbehoevenden. Dat het werk wat ze bekritiseerde juist over de emancipatie van voormalige koloniale subjecten in de Nederlandse context gaat was haar dus ontgaan. Of misschien had zij een probleem om het feit dat men zich niet meer als hulpbehoevende opstelde en haar dus niet nodig had in de discussie. Van de week kreeg ik te horen dat Tinkebell nu bezig is met een werk waarvoor ze botten van de in Bangladesh omgekomen modefabriekswerkers gebruikt. Tijdens de Peerke Donders lezing gaat ze het daarover hebben. Weer een witte held die even komt laten zien hoe zij zichzelf in het middelpunt van de misère van een ander plaatst om daarvan te kunnen profiteren.

 

Er verschijnt nu een raamwerk waarbij hoogopgeleide witte mannen en vrouwen zich boven de schermutselingen plaatsen en redelijkheid van beide ‘partijen’ eisen

 

Zo ook verscheen er recentelijk een artikel in het Parool over hoever we zijn gekomen in de Zwarte Piet discussie en dat er inmiddels schoolbesturen zijn die hun scholen de optie geven om af te wijken van Zwarte Piet. Dit is nog lang niet het resultaat waar veel mensen voor vechten. Toch werd het gebracht als een handreiking die niet uit de strijd van de voorstanders voor een inclusief feest voortvloeide. Het leek alsof het door ingrijpen van de burgemeester kwam die nog tegen de bestuursrechters in Amsterdam en tegen de Raad van State zei dat hij inhoudelijk geen beslissingen over de sinterklaasviering in de stad kan nemen. Heeft hij dan gelogen of wordt er tegen de scholen in Amsterdam wat anders verteld dan tegen de bestuursrechters en de Raad van State? Ouders die hiertegen vechten, zoals de moeder die in Utrecht haar school voor het College voor de Rechten van de Mens sleepte omwille van Zwarte Piet, werden niet genoemd. Hun bijdrage aan het geheel wordt terzijde geschoven en er wordt gedaan alsof het een barmhartige daad was vanuit de burgemeester, de NTR en het schoolbestuur zelf.

De agressie achter interpretatie

image-894
Het deze week verschenen artikel in de Groene Amsterdammer van Matthijs Kuipers doet een soortgelijke truc als het Parool artikel. De discussie die hij uiteenzet in het artikel is er een tussen witte schrijvers Rob Wijnberg en Eddy Terstall en hun interpretatie van mijn werk. In het artikel wordt er gepleit dat mijn werk zich focust op het behoud van raciale identiteiten en dat ik strategic essentialism toepas. Als Kuipers vorige week nog naar het Grote Racisme debat was gekomen of überhaupt mijn stukken had gelezen, dan had hij geweten hoe ver naast mijn punt zij en hij werkelijk zaten.Mijn werk gaat over de gevolgen vandaag de dag van het tijdens het kolonialisme geproduceerde denkpatroon van witte kennisproductie en de reductie van het koloniaal subject tot zijn of haar lichaam. Het gaat mij om het aanzwengelen van het intercultureel dialoog in alle lagen van de samenleving. Als men mij daardoor nu als een drammerige narcist wil neerzetten soit. Ik wil dat men ongemakkelijke gesprekken over wat ons als een natie bindt niet meer vermijdt, zoals Willem de Zwijger dat deed om Nederland überhaupt tot land te smeden, zoals mij op een donderdagavond werd verteld.

 

Het gaat mij om het aanzwengelen van het intercultureel dialoog in alle lagen van de samenleving. Als men mij daardoor nu als een drammerige narcist wil neerzetten soit.

 

Daar komt ook nog eens bij dat ons Zwarte Piet debat nog steeds geen werkelijk debat, discussie, dialoog of gesprek is. Wanneer het mogelijk gemaakt wordt om feiten over de figuur, voortgebracht door kunstgeschiedenis, door onder andere Esther Schreuder en Elmer Kolfin, of door landelijke anti-racisme instituten, door het College voor de Rechten van de Mensen en landelijke anti-discriminatiebureau Artikel 1, te negeren omwille van nostalgische gevoelens, is er nog steeds geen balans tussen de deelnemers aan het maatschappelijk debat. Veel mensen vergeten dan ook dat het anti-racisme van na de Tweede Wereldoorlog pas echt werd opgepakt nadat de 15 jarige Kerwin Duinmeijer, neergestoken door een Neonazi, doodbloedde op de Dam. Laten we zorgen dat de oproep voor een dode om het debat te stoppen van Joost ‘het is genetische bepaald dat zwarten gewelddadig zijn’ Niemöller ontmaskerd kan worden als de razernij van een racist. Ook nu het verhaal van de bedreigde Sinterklazen en Zwarte Piet ontmaskerd is als een hoax moeten we inzien waarom de media zo gretig het verhaal oppikten.

De hoge en de lage klassen verenigt

 

Er verschijnt nu een raamwerk waarbij hoogopgeleide witte mannen en vrouwen zich boven de schermutselingen plaatsen en redelijkheid van beide ‘partijen’ eisen. Het is een retorische truc die PowNed en GeenStijl al vorig jaar probeerden door de weerstand tegen verandering te classificeren als iets van de lagere sociale klasse. Termen als ‘Tokkies’ en ‘domrechts’ vliegen over en weer. Maar we verduisteren daarbij dat hier hoog en laag door elkaar gaan en juist de mensen uit de hogere klassen het gevaarlijkst zijn door de invloedssferen waar zij zich in bevinden.

image-895
Men vergeet dat het de directeur van het Rijksmuseum, Wim Pijbes, was die in een interview aan de NOS losliet dat je mensen in Afrika ‘negers’ noemt en dat men Zwarte Piet als herinnering aan slavernij moesten koesteren. Het was de voormalige maatschappijleraar Joram van Klaveren die op het Malieveld, tegen de wil van de makers van de Pietitie in, 2 miljoen likes in ontvangst nam voordat Tilly Kaisiëpo belaagd werd door de deelnemers van die betoging. Toen Rutger van PowNed in Groningen verhaal ging halen over de intocht, was het een vooraanstaande zakenman die de klemtoon verkeerd zette in het woord negeren waardoor het ‘neger-en’ werd. Ook een Rob Wijnberg – met zijn bagatelliserende stukken waarin hij zichzelf kleurenblind waant – doet mee aan het verdoezelen van wat al is gezegd in nationale en internationale sfeer over de figuur en racisme.

Samen komen we eruit

 

De vele oproepen om het debat rondom Zwarte Piet te stoppen zijn slechts snelle oplossingen voor een veel omvangrijkere probleem. Inhoudelijk niet verder komen dan ‘het is geen racisme’ en ‘als het je niet bevalt moet je oprotten’ zijn capitulatie statements van mensen die rouw verwerken. Daar kan redactioneel wat minder aandacht aan worden gegeven als je het mij vraagt. De strijd voor een inclusief feest is al een poos geleden een strijd geworden voor de geest van Nederland en het koesteren van een veilig leefklimaat voor iedereen. Nu is het tijd voor een debat over de visies hoe culturele overeenkomsten tot culturele samenwerkingen kunnen leiden. We wanen ons een land waar iedereen zich kan ontplooien, laten we dan ook spreken over hoe we dat mogelijk gaan maken.

 

image-896
Gast-Auteur: Quincy Gario

ROET IN HET ETEN is een platform dat vanuit diversiteit naar actuele thema’s kijkt. Het is opgericht door Quinsy Gario. Voor lezingen of discussies is hij te boeken.

Met veel liefde en toewijding werkt de JRvS redactie dagelijks aan nieuwe maatschappelijke onderwerpen om deze onder de aandacht te brengen van jullie, onze lezers.

Wij willen een signaal geven aan de maatschappij en tevens jullie de gelegenheid geven ook je verhaal hier op de website te delen.

Heb jij een verhaal die gehoord móet worden, laat ons dit dan weten. We geven jou graag de kans om je verhaal als gast-auteur hier te publiceren!

Meer informatie kun je hier in vinden: http://jouwrechtvanspreken.nl/gast-schrijvers/
One comment on “Weekendspecial: Quinsy Gario’s recht van spreken…
  1. Dus op het moment dat van der Laan zwart was geweest had hij zich wel op de schouder mogen kloppen? En op het moment dat er straks kleurenpieten rondlopen en je hebt daar aan bijgedragen door bijvoorbeeld niet aflatende discussie op social media maar je bent blank, dan mag je niet trots zijn op je rol daarin?
    En op het moment dat je als kunstenaar besproken wordt door critici en niet wordt begrepen, dan komt dat door de kleur van de critici? Gebeurt anders echt nooit?
    En politici die een goede beurt maken met het werk van anderen, zeldzaam verschijnsel?
    De wereld is groter dan racisme alleen.

Comments are closed.

%d bloggers liken dit: