Uitgemarcheerd

image-829
DOKKUM – Toen ik als 12-jarig jongetje in groep 8 van het basisonderwijs zat, speelde het begrip racisme nog geen grote rol in mijn leven. Ik wist simpelweg niet beter dan dat er gekleurde mensen in ons dorp woonden, waarvan de kinderen bij mij op school zaten. Voor mij waren deze kinderen ook niet anders dan andere kinderen. Ook kan ik me niet herinneren dat er problemen waren met deze mensen, of dat er klasgenootjes waren die deze mensen anders behandelden. Het was hooguit enorm interessant om wat nieuwe woordjes van ze te leren. Dat is dan op zich weer niet vreemd wanneer je opgroeit in een dorpje met een hechte gemeenschap en wat in het meest noordelijke puntje van Friesland ligt.

Het veranderde voor mij pas toen ik naar het voortgezet onderwijs ging. Dat is de plek waar je nieuwe mensen leert kennen, en waar je meer verantwoordelijkheid krijgt om op eigen benen te staan. Ik kan niet exact vertellen waar het destijds is begonnen, maar ik denk dat iedereen ooit een bepaalde groep mensen opzocht om mee op te trekken en waarin men dacht een plekje te hebben gevonden.

De groep mensen waar ik me bij had aangesloten, hield er extreme denkbeelden op na en daar kijk ik achteraf niet vol trots op terug. Naïef als ik was, ging ook bij mij het uiten van diezelfde denkbeelden een steeds grotere rol spelen. Ook de uiterlijke kenmerken paste ik zonder eerst na te denken toe. Zo droeg ik legerkisten met witte veters, Lonsdale-kleding, een bomberjack voorzien van een rood-wit-blauwe vlag, en had ik een hoog opgeschoren kapsel. Ik kan me nog erg goed herinneren, dat ik tijdens de les door een leraar werd betrapt op het tekenen van hakenkruizen in mijn lesboek, al wist ik helemaal niet waar het symbool eigenlijk voor stond en wat er zich destijds allemaal onder heeft afgespeeld.

Termen als ‘Eigen Volk Eerst’ en ‘White Power’ waren me ook niet onbekend, en de witte veters in mijn kisten veranderden al snel in rode – symbool voor het bloed van een buitenlander. De film ”American History X” behoorde tot mijn favorieten, en de beruchte scene waarin een persoon met zijn tanden op de stoeprand werd gelegd – om vervolgens dankzij een ferme trap op zijn achterhoofd zijn schedel in tweeën te laten splijten – fascineerde ons dusdanig dat we het maar al te graag zelf eens wilden uitproberen

image-830

Jarenlang was dit mijn kijk op andere bevolkingsgroepen. Joden moesten weer naar de gaskamers, en gekleurde mensen waren in mijn ogen inferieur. Ik ging ook vaak met andere mensen in gesprek over dit onderwerp, maar mijn standvastigheid bleef. Ook werd ik vaak aangesproken op mijn gedrag, maar ik bleef te allen tijde ontkennen dat ik een racist was.

Het was een vreemd soort ontkenningsfase, want destijds wist ik heel goed dat mijn gedrag niet oké was. Mijn kledingstijl werd allengs wat gematigder, maar politiek begon me te interesseren. Vooral de standpunten van de PVV spraken me erg aan. Geert Wilders was mijn held, de redder in nood, de ultieme ‘realist’ en de strijdende ridder op het witte paard. Hij durfde – met gevaar voor eigen leven – gevoelige punten in onze samenleving naar voren te brengen.

image-831

Natuurlijk kon ik mijn argumenten waarom ik PVV stemde niet onderbouwen door steeds met cliché opmerkingen te blijven gooien. Dat was voor mij een sterke motivatie om me meer te gaan verdiepen in bepaalde zaken en cijfers. Ik wilde meer weten en meer informatie hebben om een scherp debat te kunnen voeren, om argumenten van de tegenpartij goed te kunnen weerleggen. Het merkwaardige was dat ik – door de drang meer te willen weten – destijds uitstekend in staat was om mijn mening te kunnen verdedigen. Iets wat ik tegenwoordig nog steeds doe.

Achteraf is het een enge gedachte, dat een voorstander van genocide en aanhanger van fascistische ideeën over genoeg informatie en overtuigingskracht kan beschikken om daarmee andere mensen erin mee te slepen. Het is niet moeilijk om open deuren in te trappen of handig in te spelen op de onderbuik gevoelens van een ander. Het werkt feitelijk hetzelfde als het geven van het laatste zetje aan iemand die toch al op de rand van de afgrond balanceert.

Uiteindelijk kwam ik op een punt in mijn leven dat ik vanbinnen steeds meer begon te voelen dat ik niet langer meer deel wilde uitmaken van de kudde. Ik had mijn hersens niet gekregen om andere mensen voor mij te laten denken. Dan kon ik ze net zo goed direct bij het grofvuil zetten. Daarom ben ik gaandeweg zelf gaan zoeken naar een waarheid, een die stoelde op mijn eigen ervaring.

image-832
Ook ben ik boeken gaan lezen over de Holocaust, en heb ik veel met mensen gepraat waarvan ik voorheen een grondige afkeer had. Al snel kwam ik erachter dat de theorie in mijn hoofd totaal niet aansloot bij de praktijk van het dagelijks leven. Het verschil tussen toen en nu is dat mijn mening TOEN een directe kopie van een ander was, en dat ik NU pas besef dat ik de waarheid zocht in hetzelfde straatje waar mijn overtuiging al lag. Als ik terugkijk op die tijd komt er wel een soort gevoel van schaamte in me naar boven, omdat ik achteraf besef hoe kortzichtig ik eigenlijk was. Dat het wel heel erg gemakkelijk is om je conservatief op te stellen zodat je niets aan jezelf hoeft te veranderen.

De jonge leeftijd die ik in die tijd had, zal ongetwijfeld mijn houding van toen in de hand hebben gewerkt. Een gebrek aan levenservaring zorgde bij mij voor een wereldbeeld dat wel erg zwart-wit was.

Uiteindelijk ben ik tot de conclusie gekomen, dat ‘racisme’ is aangeleerd en dat je er in ieder geval niet mee wordt geboren. In de wereld zoals ze nu is wordt iedereen er vroeg of laat helaas mee geconfronteerd, en wanneer je niet sterk genoeg in je schoenen staat gaat een ander er met jouw hersens vandoor.

Daarmee is natuurlijk nog niet alle hoop vervlogen, want gelukkig zie ik veel van de mensen waar ik destijds mee omging een stuk sterker en rationeler terugkomen. Ik durf eerlijk toe te geven dat mijn manier van denken totaal geen bodem had. Het was absoluut ongefundeerd. Ik had helemaal geen reden om boos te zijn. Er was niets om bang voor te zijn. Wel heb ik er veel dingen van opgestoken waar ik achteraf heel erg blij mee ben.

image-833

Ik heb geleerd om tolerant te zijn tegenover anderen en dat – zolang ik beschik over een dak boven mijn hoofd, elke dag eten en drinken heb, er kleding in mijn kledingkast hangt, ik recht heb op medische hulp, en internet heb om deze update te plaatsen – ik als Nederlander het gemiddeld beter heb dan het overgrote deel van de wereldbevolking.

Dat laatste is wat mij nu beweegt om anderen datzelfde niet te ontnemen puur omdat zij een andere afkomst, geloofsovertuiging, of kleur hebben.

Geen media zal mij nog propaganda opdringen zolang ik in staat ben voor mezelf te kunnen nadenken.Geen mens zal mij nog kunnen overtuigen te vervallen in mijn oude manier van denken.

 

image-834

Gast-Auteur: T. van den Berg

 

Ik hou van muziek, filosoferen, een goed boek of een pittig gesprek. Ik doe altijd mijn stinkende best elk feestje te verstieren door eens niet over auto’s vrouwen of voetbal te praten.

Mede daardoor reikt mijn visie inmiddels verder dan de voordeur. Men kan me nog steeds weten te overtuigen, maar echt niet meer breken.

 

Met veel liefde en toewijding werkt de JRvS redactie dagelijks aan nieuwe maatschappelijke onderwerpen om deze onder de aandacht te brengen van jullie, onze lezers.

Wij willen een signaal geven aan de maatschappij en tevens jullie de gelegenheid geven ook je verhaal hier op de website te delen.

Heb jij een verhaal die gehoord móet worden, laat ons dit dan weten. We geven jou graag de kans om je verhaal als gast-auteur hier te publiceren!

Meer informatie kun je hier in vinden: http://jouwrechtvanspreken.nl/gast-schrijvers/
2 comments on “Uitgemarcheerd

Comments are closed.

%d bloggers liken dit: