Net Zo Fout Als Je Ouders?

image-270

NEDERLAND – Als het zevende en laatste kind in ons gezin ben ik in 1959 geboren. Mijn drie broers en drie zussen zijn allemaal een stuk ouder. Mijn ouders trouwden in 1940, en in 1941 kwam mijn oudste broer. Mijn grootouders van vaderskant waren van de NSB; toen hij in 1940 18 jaar werd, is ook hij lid geworden. Na hun huwelijk sloot ook mijn moeder zich aan.

Mijn vader meldde zich aan het begin van de oorlog aan bij de SS en heeft gevochten voor de Duitsers. Na twee jaar aan het front zag hij in dat hij een verkeerde keus had gemaakt en is in Nederland tijdens zijn verlof ondergedoken .
Dit was een gevaarlijke beslissing, want hier stond de doodstraf op. De Nederlanders zaten natuurlijk niet te wachten op iemand die voor de Duitsers had gevochten.

Mijn moeder moest in die jaren van het ene naar het andere adres vluchten; zij werd als vanzelfsprekend als een foute vrouw gezien. Aan het einde van de oorlog zijn mijn beide ouders opgepakt en elk in verschillende kampen in Nederland vastgezet.

Kind van…

Als kind heb ik altijd gevoeld dat er een groot geheim was binnen onze familie, maar ik wist niet wat dit geheim was. Wat ik wel wist is, dat anderen dit geheim waarschijnlijk wel kenden: overal waar ik kwam werd er gefluisterd. In de loop der jaren probeerde ik van al die losse fluisterstukjes een verhaal te maken.

Als kind mocht ik nooit bij vriendinnetjes binnenkomen, en kinderen mochten niet met mij spelen. Mijn ouders zagen de bui al hangen en hoopten uitsluiting van mij te voorkomen door me op een school te doen aan de andere kant van de stad waar niemand ons gezin kende. Het heeft niet geholpen. Verhuizen hielp ook niet, er was altijd wel iemand die wist wie we waren.
Mijn hele jeugd heb ik gedacht dat ik een vreselijk kind moest zijn. want waarom gebeurde dit mij anders. Ik herinner me dat ik heel graag op een clubje in de buurt wilde gaan, ik zal dit nooit vergeten. De mevrouw die de club beheerde stuurde me weg met de woorden “een kind van een moffenhoer is hier niet welkom.” Wat het was? Ik had geen idee, maar een moffenhoer, dat moest iets vreselijks zijn. Toen ik dit aan mijn moeder vroeg, kreeg ik een pak slaag dat nu nóg nagloeit.

Er wordt vaak gezegd: de kinderen van NSB-ers zijn dat zelf ook, maar dat is dus beslist niet zo. Eerder het tegendeel. Zij zijn zich ook uit eigen ervaring heel bewust van wat uitsluiting doet met een mens.

Mijn moeder kon de smet die op haar en haar gezin lag niet meer aan en begon steeds meer te drinken. Toen ik 15 jaar oud was heeft ze een einde aan haar leven gemaakt. Mijn vader heeft zijn hele leven gezwegen over de oorlogsjaren, en wij als kinderen wisten dat we dit zo moesten laten. Mijn broers en zussen wisten veel meer dan ik, maar zwegen ook. Zij doen dit nog steeds. We hebben daarom ook nog nauwelijks contact. Ik stelde teveel vragen en zij konden daar niet mee omgaan.

image-271
Na de dood van mijn vader, twintig jaar later, hoorde ik steeds meer over het foute verleden van mijn ouders. Maar als ik rechtstreeks een vraag stelde zweeg men. Toen ik zelf in een flinke depressie terechtkwam, heb ik met hulp van mijn therapeut besloten om te gaan uitzoeken wat het ware verhaal was. Bij het NIOD in Den Haag kreeg ik alle documenten te zien waarin mijn vader en moeder een rol speelden. Het was een zeer heftige en verdrietige ervaring om daar aan een tafel te zitten met voor mijn neus vier mappen met papieren die allemaal over mijn ouders handelden. Geschokt,woedend,verdrietig en beschaamd heb ik ze doorgelezen. Dit ging over MIJN ouders! Dat kon toch niet waar zijn….

Alles viel op zijn plek. Dit was de reden waarom ik altijd werd gemeden, waarom ik me altijd zo onzichtbaar mogelijk probeerde te maken en waarom ik me altijd zo onwelkom voelde. .
Ik heb mijn ouders gehaat en vervloekt, maar het waren wel mijn ouders. Hoe kon ik dat nou doen, mijn eigen vader en moeder haten? Met dit loyaliteitsconflict worstel ik nog altijd.
Hoe kon ik van deze mensen houden? Een vraag die mij nog dagelijks bezighoudt.
De schaamte blijft, ook al weet ik dat ik niet verantwoordelijk ben voor de daden van mijn ouders.

Als ik slachtoffers van deze vreselijke oorlog ontmoet, bied ik ze mijn welgemeende excuus aan, maar ik zou zo veel meer willen doen. Misschien is dit ook wel de reden waarom ik het niet verdraag als er om wat voor reden dan ook mensen worden uitgesloten of hele bevolkingsgroepen worden weggezet. Zo lang ik leef, zal ik me hiertegen verzetten. Ik blijf opkomen voor deze mensen, zo goed als ik kan.

Er wordt vaak gezegd: de kinderen van NSB-ers zijn dat zelf ook, maar dat is dus beslist niet zo. Eerder het tegendeel. Zij zijn zich ook uit eigen ervaring heel bewust van wat uitsluiting doet met een mens.

*Anoniem (naam bekend bij de redactie)

Met veel liefde en toewijding werkt de JRvS redactie dagelijks aan nieuwe maatschappelijke onderwerpen om deze onder de aandacht te brengen van jullie, onze lezers.

Wij willen een signaal geven aan de maatschappij en tevens jullie de gelegenheid geven ook je verhaal hier op de website te delen.

Heb jij een verhaal die gehoord móet worden, laat ons dit dan weten. We geven jou graag de kans om je verhaal als gast-auteur hier te publiceren!

Meer informatie kun je hier in vinden: http://jouwrechtvanspreken.nl/gast-schrijvers/
One comment on “Net Zo Fout Als Je Ouders?
  1. Ik zou je een bloem willen geven , ik zou jouw lievelings-gerecht voor je willen bereiden , ik zou zó graag iets , wàt dan ook voor je willen doen om het verleden voor je te verzachten .
    Maar het liefste zou ik ieder mens op deze aarde met een “toverstokje” aan kunnen raken , waarna wij in één klap ineens allemaal elkaars “gelijken” zouden zijn . Waarna we ineens in een wereld zouden wonen waarin kinderen de kans krijgen om zònder de doctrine van ongelijkheid , superioriteit , mèt elkaar op te groeien en mèt elkaar samen te leven …

    Misschien hebben we dat “toverstokje” in zeker zin ook wel in handen .
    Kinderen veroordelen niet , kinderen haten niet ; niet uit zichzelf . Ouders , opvoeders , omgeving “leert” een kind te veroordelen , te haten .
    Wanneer de ouders van “toen” hun kinderen hadden geleerd jou aardig te vinden , jou te accepteren , had jouw leven er heel anders uit gezien . Wanneer de ouders van “toen” hun kinderen hadden geleerd dat “kindjes die ànders zijn” (huidskleur , afkomst , religie) eigenlijk nèt zo zijn als zij hadden we nu geen discriminatie , rassen-ongelijkheid , op religie gebaseerde oorlogen meer gehad .

    Een kind is een “onbeschreven blad” …

    Als de ouders van “nu” dat “toverstokje” nou eens zouden gaan gebruiken , en hun kinderen simpelweg aan zouden leren met alle andere kindjes vriendjes te worden ? Al was het maar omdat dat àndere kindje nooit verantwoordelijk is voor de (eventueel slechte) gewoonten van zijn of haar ouders , en deze zeer zéker niet altijd over zal nemen .

    “Leven is liefhebben” …

Comments are closed.

%d bloggers liken dit: